بدون نوشابه بدون سس

«...فکر کردم کاری که می‌بایست بکنم این است که وانمود کنم یک آدم کر و لال هستم. اینطوری دیگر مجبور نمی‌شدم با هر کس و ناکسی طرف صحبت بشوم و با آنها حرف‌های احمقانه و بی‌فایده بزنم. اگر کسی می‌خواست چیزی به من بگوید، مجبور می‌شد حرف‌هایش را روی یک تکه کاغذی بنویسد و بدهد به من. آنها بعد از مدتی از این کار خسته می‌شدند و حوصله‌شان سر می‌رفت و آن‌وقت من مادام‌العمر از شر حرف زدن با آدم‌ها خلاص می‌شدم. همه خیال می‌کردند من یک آدم فلک زده کر و لالی هستم و دیگر ولم می‌کردند.»
هولدن کالفیلد

یعنی همه‎ی یک عمر را ول کرده بودند و می‎خواستند بند کنند به این کتاب؟ گفتم: «همانطور که می‎دانید من یک وقتی هم دست به قلم می‎بردم. بعد که در این‎کار مثل خیلی کارهای دیگر شکست خوردم...»
- حاشیه نروید! این نوشته‎ی شماست؟
- بله، همینطور است.
-تائید می‎کنید که یادداشت‎ها مربوط به کتابی است با نام «همنوایی شبانه‎ی ارکستر چوب‎ها» که شما با امضایی دروغین منتشر کرده‎اید؟
- حقیقت ندارد. این کتاب هرگز منتشر نشده است.
رفیق بغل‎دستی گفت: «این همان پاسخی است که در آن کتاب می‎دهید!»
گفتم: «شما هم همان سوال را کردید!»
فاوست مورنائو گفت: «تائید می‎کنید؟»
به خودم گفتم گربه را باید دم حجله کشت. چه‎کارم می‎کنند؟ فوقش می‎اندازنم جلوی مار غاشیه. یا با اره از وسط دو نیمه‎ام می‎کنند. دیگر برم نمی‎گردانند به آن جهنم‏دره! این بود که دل را به دریا زدم و با لحنی پرخاشگر گفتم: «اینجا هم مثل همان خراب‎شده است!»
فاوست مورنائو دفترش را بست و خشماگین رو به من کرد: «به عنوان مجازات، شما را برمی‎گردانند به همان جهنم‎دره!»

همنوایی شبانه‌ی ارکستر چوب‎ها / رضا قاسمی / نشر نیلوفر

فقر روی دی‌ان‌ای‌ات می‌نشیند
نسل به نسل تعقیبت می‌کند
در تقاطع دو دیوار
می‌نشینی
و برای دی‌ان‌ای پدرت
و مادرت
سیر گریه می‌کنی

روی همیشه تاکید می‌کنم
آدم‌ها همیشه دو دسته بوده‌اند
دسته‌ای که همیشه حق با آن‌ها بوده
و دسته‌ای که همیشه
برای حق
ساعت را روی پنج صبح
کوک می‌کرده‌اند

ما در حیات‌های فراخ سمنو می‌پختیم
آن‌قدر قایم می‌شدیم
و پیدایمان می‌کردند
که دیگر یاد گرفتیم
همین نزدیکی‌ها باید گم شد
آن وقت تو کجا بودی ؟

من کفشم را
در هیچ تالاری گم نکردم

مرگ سیندرلاتر از زندگی بود
سخت می‌شد دست در کمرش بیندازی
و قدم‌به‌قدم با او برقصی

زیاد دور نمی‌روم
آن قدر می‌روم
تا به گندم‌زاری بی‌آزار برسم
که دیوارهایش
یکدیگر را قطع نکرده باشند

پری اختری

هنوز نمی‎دانم درست است یا نه. تا به خیابان اصلی برسم، موزائیک‏های کف پیاده‎رو را می‏شمارم. درست است. درست نیست. درست است. درست نیست... تا به موزائیک آخر می‎رسم. موزائیک آخر نصفه است.

اینجا